Bin Atlı Bin Sefer Gelse | Şiir

Bin atlı bin sefer gelse, dediler

Titremez bile Akakçe şehri surları

Bir atlı bir sefer geldi

Ve inim inim inledi tüm sokaktakiler.

Yüksek surlar mı çözümdü?

Yoksa surların ardındaki on binlerce yürek mi?

Her biri ayrı soydan on binlerce nefer

Ve her daim savaşa hazır, yüz binlerce erkek

Aşılır mı şimdi Akakçe surları?

Kaçılır mı savaştan, zafer böylesine kesinken?

Oysa bir atlı geldi, tek bir sefer

Kendi elleriyle buyur etti Akakçeliler

Atlı yorgundu, atlı açtı, atlı ölüyordu

Bir atlı gelmişti, tek bir sefer.

Ona baktılar, onu sevdiler, onu iyi ettiler

Ve ne yazık ki onu kendilerinden de bildiler

Oysa felek adil değildi kendisinden de beter

Bir atlı tez iyileşti, sandılar ki artık o da bir nefer

Ve haklıydılar, o da bir nefer!

Bir neferdi o da, ancak ‘kızıl’ olanın.

Bir neferdi o da, ancak ‘kan’da olanın.

Yarasa boy gösterdi, Akakçe bahçelerinde

Bir atlı gelmişti çünkü, tek bir sefer.

İnsanlar önce soldu, sonra uyudular.

Sonsuzca değildi uykuları hemen uyandılar.

Akakçe neferlerini sessizce tabuta koydular

Çünkü bir atlı gelmişti, tek bir sefer.

Ve uyanmıştı tabuttaki o zalim neferler.

Artık onlar da birer birer,

Olmuşlardı kızıl olana nefer.

Velev ki bin atlı asla gelmedi bin sefer.

Çünkü artık boştu buradaki haneler

İşte buydu Akakçe’nin türküsü:

“Bir atlı geldi, tek bir sefer.”

20.08.2009 ~ 23.05

Bir Yorum Yap